บทที่ 20 พันธะร้อน วิวาห์สวาท EP20
“เก็บลงกล่องไง มองไม่ออกหรือไงวะ” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะเคืองอยู่เล็กน้อย แต่ทว่าไม่จริงจังนัก เพราะไม่มีอะไรที่จะสามารถทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนรักสามคนได้ โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิง
“เก็บของแบบนี้ มึงจะลาออกเพราะกูฟันผู้หญิงของมึงเหรอวะ” น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความหวั่นวิตก ทำให้คนที่นั่งอย่างสบายอารมณ์หัวเราะออกมา เพราะเขาสามารถเดาความคิดของเจ้าเพื่อนคนนี้ได้ ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้
“ไม่ได้ออกโว้ย แค่จะกลับประเทศไทย ไปขยายตลาดที่โน่น”
“หมายความว่าไงวะ กูงง” คนที่ตามไม่ทันความคิดของเพื่อน เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยอบตัวลงนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ภายในห้อง อย่างคนอ่อนแรง
“อีก 4 วัน กูต้องกลับไทยเป็นการถาวร ก็เลยคิดว่าจะไปต่อยอดสร้างบริษัทที่โน่น เป็นเอ็นเคเค ไทยแลนด์”
“กลับไทยเหรอวะ ทำไมกูไม่รู้มาก่อนเลย แล้วไอ้คิมล่ะ ไปด้วยกันไหม” คริสรีบถามกลับไปทันที เนื่องจากมันกะทันหันเกินไป ที่เพื่อนรักจะจากไปอยู่ในดินแดนที่จากมา
“เออ กลับด้วยกัน”
พอเจอคำตอบนี้เข้าไปคริสถึงกับผุดลุกขึ้นนั่งทันที ด้วยความตกใจ เพราะมันเท่ากับว่าเพื่อนรักสองคนหนีเขาไปหมด คนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน กิน เที่ยว และคอยให้กำลังใจในยามที่รู้สึกอ่อนล้ากับการทำงาน นับจากวันนี้มันคงจะไม่มีอีกแล้ว ยิ่งคิดคนที่ไม่ต้องการจากเพื่อนก็รู้สึกใจหาย
“อะไรวะ บทจะไปก็ทิ้งกันไปสองคนเลยเหรอวะ ไอ้นิกให้ไอ้คิมอยู่ที่นี่ก่อน ไหนจะร้านของมัน ไหนจะบริษัทอีก”
“ไอ้คิมต้องไป ร้านมันมึงก็ดูแลไปโอเค้”
“ไม่โอเค พวกมึงทำอะไรไม่เคยปรึกษากูเลย” คนขี้น้อยใจตัดพ้อต่อว่าผู้เป็นเพื่อนออกมา เพราะบ่อยครั้งที่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องอยู่ตลอด
“อย่ามาทำเป็นน้อยใจไอ้คริส ครอบครัวกูจะย้ายกลับไปอยู่ที่ประเทศไทยเป็นการถาวร ถ้าไม่ติดว่าเป็นคำสั่งมีหรือว่าคนอย่างนวินจะ อยากกลับ รู้ไหมว่าการกลับไปครั้งนี้จะเกิดอะไรขึ้น ผู้ชายที่สุดแสนจะสมบูรณ์แบบอย่างนายนิก จะต้องแต่งงานกับสาวร่างอวบ ตัวอ้วนกลม หน้าตาน่าเกลียด” คนที่เริ่มมีอารมณ์เมื่อนึกถึงสาเหตุที่จะต้องกลับประเทศไทย ก็ร้องตะโกนบอกเพื่อนรัก ด้วยน้ำเสียงและท่าทางหงุดหงิด
“แต่งงาน มึงเนี่ยนะแต่งงาน อยากจะขำ แถมเจ้าสาวยังหน้าตาน่าเกลียดอีก ตายๆ” คนที่ไม่เคยมีคำว่าแต่งงานอยู่ในสมองถึงกับหัวเราะออกมา เพราะคริสรู้ดีว่าคนอย่างนวินนั้น เกลียดการถูกผูกมัดและตีตรามากแค่ไหน แต่นี่กลับต้องกลับประเทศไทย เพื่อไปแต่งงาน ยิ่งคิดก็ยิ่งขำ
“ไม่ตลกไอ้คริส”
“เออ โทษทีว่ะ ก็มันขำนี่หว่า ว่าแต่เอาจริงใช่ไหม เรื่องจะไปเปิดบริษัทที่ประเทศไทย” เมื่อเห็นคนเป็นเพื่อนไม่ขำด้วย จำต้องเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะถูกคนตรงหน้าต่อยปากเอาให้ ข้อหากวนโทสะ
“เออ เอาจริง จะเอาด้วยไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบกลับไป พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของเพื่อนรักอย่างต้องการคำตอบ
“เอาดิวะ ถือว่าได้เปิดตลาดใหม่ เขาว่านางแบบไทยสวย กูชอบ”
“งั้นก็ตามนั้น” และก็เป็นไปตามคาด นวินคิดไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างคริส ไม่ยอมเสียโอกาสในเรื่องการขยายตลาดแน่นอน เพราะไอ้นี่มันชอบความยิ่งใหญ่ มันเคยบอกเอาไว้ว่า มันจะสร้างอาณาจักรของมันให้ยิ่งใหญ่ไปทั่วโลก
“มีอะไรให้ช่วยก็บอกมา ว่าแต่โกรธกูป่ะวะ เรื่องวิกกี้” อยู่ๆ คริสก็เอ่ยถามความรู้สึกของนวินออกมา เรื่องนางแบบทรงโตที่เพิ่งจะระเริงสวาทกับเขาไปหมาดๆ
นวินมองหน้าเพื่อนรัก ด้วยสายตาที่ไม่มีคำว่าโกรธแค้นกับสิ่งที่คนเป็นเพื่อนทำเลยสักนิด
“ถ้าเรื่องที่มึงฟันผู้หญิงไร้ค่าคนนั้นในห้องเมื่อกี้ สบายใจได้ คนอย่างนวินไม่มีทางเอาผู้หญิงพันธุ์นั้นมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต ก็แค่เครื่องระบายความใคร่ ยามที่ต้องการเท่านั้น”
คำตอบที่ได้รับทำให้คริสถึงกับยิ้มออกมา ความละอายใจ ไม่สบายใจในตอนแรกหายไปจนหมดสิ้น
“โอเค งั้นกูจะได้สบายใจ คืนนี้ไปดื่มเลี้ยงส่งกันหน่อยเป็นไง” เมื่อรู้ว่าเจ้าของห้องไม่ได้โกรธในสิ่งที่เขาได้ทำลงไป ก็รีบเอ่ยชวนเพื่อนรักไปดื่มเหล้า และจบลงที่เคล้านารีอย่างเช่นทุกที
เมื่อตกลงกันเสร็จเรียบร้อย นวินก็ขอตัวจากผู้เป็นเพื่อน เพื่อที่จะกลับไปที่คอนโดของเขา จัดการเทขยะที่ยังมีอยู่ในห้องทิ้งออกไปให้หมด ทั้งเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของวิกกี้ ที่เขาอุตส่าห์ยอมให้ทิ้งข้าวของไว้ภายในห้อง ทว่ายังไม่ทันเดินมาถึงยังรถของตัวเองดี เสียงร้องเรียกที่คุ้นหูก็ดังขึ้น
“นิกคะ”
วิกกี้ดักรอนวินที่ลานจอดรถด้วยความหวังสุดท้าย ร่างระหงแต่ทว่ามีทุกอย่าง ทั้งทรวงอกที่ใหญ่โต บั้นท้ายที่กลมกลึง สาวเท้าเดินเข้ามาหาเจ้าของรถคันหรู ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมีโอกาสได้ขึ้นไปนั่งยังตำแหน่งด้านข้างคนขับ เมื่อครั้งที่ยังหวานชื่นกับเจ้าของรถใหม่ๆ
นวินจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก น้ำตาและเสียงสะอื้นไม่ได้ทำให้หัวใจที่ด้านชารู้สึกวูบไหวได้
“กลับไปซะ ผมไม่มีเรื่องอะไรที่จะคุยกับคุณอีก”
“นิกขา กี้ขอโทษ นิกอย่าโกรธกี้เลยนะคะ” เมื่อเจอชายหนุ่มไล่ด้วยความเย็นชา นางแบบทรงโตก็รีบจับไปที่ ท่อนแขนแข็งแรงของนวินทันที
“กี้คุณปล่อยผมซะ ผมขยะแขยงคุณจนแทบอย่างจะอ้วก คุณรู้อยู่แล้วนี่ว่าคนหล่อและมีพร้อมไปเสียทุกอย่างแบบผม คงไม่รู้สึกอะไรมากนักกับสิ่งที่คุณทำ”
“กี้ขอโทษ กี้ผิดไปแล้ว ให้อภัยกี้นะคะ กี้รักนิกนะคะ” วิกกี้พยายามใช้น้ำตาของตัวเอง เพื่อทำให้ชายหนุ่มที่เธอสวมกอดอยู่สงสาร
